Een mens en zijn bewustzijn
Een mens leeft in een doolhof. Er is zoveel om te ervaren, om te genieten, om te hebben, om na te jagen, om te doen, om door aangeraakt te worden, om onder gebukt te gaan, om aan te lijden. Er is zoveel wat op een mens af komt, wat door hem heengaat, wat om een antwoord vraagt. Er is zoveel dat hij betekenis geeft en er is zo weinig dat betekenis aan hem geeft. De volheid van leven is vermoeiend en verdwazend. Het gaat allemaal door een mens heen en het vraagt allemaal een plaats in zijn bewustzijn.

Het bewustzijn van een mens is een verzameling van alles wat hij kent en weet en voelt. Het is de wereld waarin hij leeft, een bewustzijnswereld. Een mens kent geen direct contact met de stoffelijke werkelijkheid. Wij kunnen dat niet en zouden dat ook niet willen. De dingen zijn altijd 'aangekleed' en verpakt met onze voorstellingen en verwachtingen en krijgen op die manier hun plekje in onze bewustzijnswereld.

Onze bewustzijnswereld lijkt op een overvol pakhuis. Steeds weer bouwen wij er nieuwe afdelingen en kamertjes bij om alles wat voor ons betekenis heeft te bewaren. Veel ervaringen stoppen wij zo diep mogelijk weg, anderen liggen in de ontvangsthal te wachten om ergens een plek te krijgen. Iedere dag komen weer nieuwe hoeveelheden materiaal en ervaringen bij ons binnen die vragen om verwerking. Wij hebben regionen waar het licht en warm is, waar wij graag toeven. Wij hebben ook afdelingen die wij het liefst zouden ontkennen of vernietigen, maar het merendeel is een tamelijk betekenisloze veelheid van alles en nog wat.